A Miña Xenética De Letras
Camino como quen non ten xa nada que perder, porque xa o perdeu todo. Podería a xente camiñar a ámbolos dous lados da estrada, cubertos con paraugas, e eu polo centro, deixando caer as gotas de choiva polo meu rostro, naturais, penetrantes por tódalas partes; e estando empapado non son consciente de elo, nin me importa se algunha vez o son. Camino amplo, perdido como o que asesinou a alguén e camiña sen buscar nada, esperando nada, pero medio atento por si alguen recoñece o crime e lle atrapa, aunque tranquilo porque o crime é demasiado recente como para ser xa recoñecido. Sentado no primeiro banco do camino, fumo. Penso na miña vida como se fora un libro de literatura, penso con pensamentos de novela. Leín e vivín dentro dun libro; reproducilo despois é cuestión de pouco; son o actor do meu propio libro, actor e autor la miña vida, a cal escribo día a día. Debuxo coas palabras que é para mi un pracer, e as veces hasta debuxo palabras.


qué grande tio!
Bueno, que conste que este escrito podemos decir que es de los dos. Ya te agradecí por otro lado, pero vuelvo a hacerlo: Gracias!!! He intentado subir un archivo de audio de diversas maneras, pero he encontrado problemas. Se puede descargar al ordenador, pero no se puede oir en la misma página. Así que voy a intentarlo otra vez más y si no para la próxima. Es la “sorpresa”. Quería poner algo más de mí en cuanto a “A Miña Xenética De Letras”. ¿Lo pudiste escuchar? Besos y perdón por las esperas…
si lo escuché…=D
Jé, era la sorpresilla. tenía que poner algo más de mí. Tendré que mejorar también la pronunciación, pero poco a poco. No se me olvida que tengo que sosprenderte con algún escrito incluso traducido por mí. Nos vemos en Pnesatiempos, muchos besos